Çanakkale Savaşı ile İlgili Gerçek Bir Hikaye

Kocadere köyünde yaralılar için büyük bir sargı yeri kurulur…kimi bosnalı,kimi urfalı,kimi azeri,kimi halepli çok sayıda yaralı getirilir. Bunlardan biri Lapsekinin Beybaş Köyündendir…yarası oldukça agırdır.Zorlukla nefes almaktadır…komutanına şunları söyler: “Biliyorum,ölme ihtimalim çok yüksek…ben bir pusula yazdım,arkadaşıma ulaştırın..”Tekrar derin derin nefes almaya çalışır.Tekrar konuşur: “Ben Lapsekiliyim…köylüyüm…İbrahim Onbaşıdan 1 mecidiye borç almıştım,kendini göremedim…ölürsem söyleyin,hakkını helal etsin..!” “Sen merak etme evladım” der komutan acı içinde,üzgün…kollarında can verir Lapsekili er… Aradan çok geçmeden yine yaralılar getirilir.Bunlardan çogu zaten oraya getirildiginde şehit düşmüştür…hepsi de çok agır yaralar içindedirler… Şehitlerin üzerlerinden çıkan künyeler,pusulalar,eşyalar komutana ulaştırılır.Komutan pusulalardan birini elleri titreyerek açar ve göz yaşlarına artık hakim olamaz.Pusulada şöyle yazmaktadır: “Ben Beybaş Köyünden arkadaşım Halil”e 1 mecid borç vermiştim,kendisi beni göremedi…biraz sonra taarruza kalkacagız,belki ben dönemem… Arkadaşıma söyleyin;Ben Hakkımı Helal Ettim…